شمارهٔ ۴۹۵
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
بس که از سنگینی جان کنده پای خودیم
عمرها چون آسیا گشتیم و در جای خودیم
چون بط می می دویم از بهر کام دیگران
عشرت افروز حریفان محنت افزای خودیم
هر طرف صد داغ حسرت بر تن ما ریخته
اشک ریزان همچو طاووس از تماشای خودیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş