شمارهٔ ۴۹۴
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
چو مینا گرچه آیین قدح نوشی نمی دانم
لبالب گر شوم از باده بیهوشی نمی دانم
مده خیاط دوران گو قبای اطلسم چون گل
که من آیینه ام غیر از نمدپوشی نمی دانم
اگر سرو سهی باشم ز ناشایستگی خود را
به آن شمشاد قامت باب همدوشی نمی دانم
ز بس در دل نشسته نقش باغستان رخسارش
ز خاکم گر دمد نسیان فراموشی نمی دانم
چو آن خاری که با گل می گذارد سر به یک بالین
به او همخوابه ام لیکن هم آغوشی نمی دانم
به رنگ نرگسش از مستی ام صد شور و شر خیزد
به این مستی چو وابینی قدح نوشی نمی دانم
به تقلید مکرر گفتگویی چند چون طوطی
تلاش افروز نطقم قدر خاموشی نمی دانم
درین میخانه گر صد جا مقام دلنشین باشد
مقامی بهتر از آن سوی مدهوشی نمی دانم
چو مروارید بردم سر به گوش آن صنم طغرا
ولی از بی زبانی طرز سرگوشی نمی دانم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş