شمارهٔ ۴۹۴

ط طغرای مشهدی
0 Altın Yaprak
چو مینا گرچه آیین قدح نوشی نمی دانم لبالب گر شوم از باده بیهوشی نمی دانم مده خیاط دوران گو قبای اطلسم چون گل که من آیینه ام غیر از نمدپوشی نمی دانم اگر سرو سهی باشم ز ناشایستگی خود را به آن شمشاد قامت باب همدوشی نمی دانم ز بس در دل نشسته نقش باغستان رخسارش ز خاکم گر دمد نسیان فراموشی نمی دانم چو آن خاری که با گل می گذارد سر به یک بالین به او همخوابه ام لیکن هم آغوشی نمی دانم به رنگ نرگسش از مستی ام صد شور و شر خیزد به این مستی چو وابینی قدح نوشی نمی دانم به تقلید مکرر گفتگویی چند چون طوطی تلاش افروز نطقم قدر خاموشی نمی دانم درین میخانه گر صد جا مقام دلنشین باشد مقامی بهتر از آن سوی مدهوشی نمی دانم چو مروارید بردم سر به گوش آن صنم طغرا ولی از بی زبانی طرز سرگوشی نمی دانم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.