شمارهٔ ۵۰۲
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
شب از رنج خمار آزرده بودم
نمی خوردم پیاله مرده بودم
به ذوق آنکه پاشم بر قبایت
گل مهتاب را افشرده بودم
نشد میلم به آهنگ کمانچه
ز بس تیر تغافل خورده بودم
نسیم آهم از سر وا نمی شد
چو گیسوی تو بر هم خورده بودم
سرانگشتم چرا می سوخت چون شمع
اگر داغ ترا نشمرده بودم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş