شمارهٔ ۶۷۸
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
از بس که دارم زین چمن درد و غم آوارگی
چون گل به جیب و دامنم بی سعی ریزد پارگی
ای همنشین بهر خدا بگذر ز فکر چاره ام
ترسم من بیچاره را افزون شود بیچارگی
گردون اگر داند که من مرد سفر کردن نیم
در مسکن خویشم دهد چون آسیا آوارگی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş