شمارهٔ ۱۸۰

هرچه جز عشقش مرا عار است و بس مدعا از یاری ام یار است و بس نیست بار دیگری بر دوش من قامت خم زیر این بار است و بس کی رسم در وصل او از بخت بد پیش رویم بس که دیوار است و بس آنقدر در عشق او خون شد دلم اشک من چون دانه نار است و بس نیست کاری در جهان جز عاشقی کارهای دهر بیکار است و بس جان شیرین می کند در بیستون قسمت فرهاد کوهسار است و بس پیش چشم عاشق مجنون ما کوه و صحرا جمله هموار است و بس نیست حق دعوای هر کس در جهان یک سر منصور بر دار است و بس بی سبب کی می رود موسی به طور مطلبش یک عرض دیدار است و بس حلقه های کفر زلفش دم به دم برهمن را تار زنار است و بس گفت هر کس دید چشم و ابرویش در رواق کعبه معمار است و بس مدعا حاصل نشد از باغ دهر جای گل در دشت من خار است و بس طره اش هرگه که بر دوش افکند در نظر چون حلقه مار است و بس حبذا طغرل که بیدل گفته است چشم وا کن شش جهت یار است و بس