شمارهٔ ۲۶

برد زلفش گرو از مشکلم آسانی را کرد نقشی به دلم خط پریشانی را غنچه اش خندد اگر هیچ نباشد قدری پیش شفتالوی او قیمت خوبانی را گیر از طره او سرخط آشفته دلی نیست استاد دگر درس پریشانی را عشق می خواهی شو از بند تعلق آزاد رگ گل خار بود بلبل زندانی را بار منت نکشد کسوت ما از سوزن بخیه حاجت نبود جامه عریانی را نیست در کلبه ما ننگ خراب آبادی گنج بسیار بود مخزن ویرانی را عاقبت اشک تو گردد گهر بی قیمت ریز در کام صدف گوهر نیسانی را ای که در صورت خوبی ز همه بهزادی نیست در نقش تو حدی قلم مانی را روز عید است نشین در بر من یک ساعت وقف نظاره کنم دیده قربانی را کی به سلک فضلا آیی نداری جوهر بیش ازین سکه مزن لاف سخندانی را آفرین باد برین مصرع بیدل طغرل چین دامان ادب کن خط پیشانی را