شمارهٔ ۷۵

تا درین وادی غبار ما به دامان آشناست دست مجنون از تحیر با گریبان آشناست نیست اندر ساز قانون دل ما نغمه ای عمرها شد ناله ما با نیسان آشناست می فتد بر پای مردم دم به دم از روی زرد در اشکم از یتیمی تا به نیستان آشناست می فتد بر پای مردم دم به دم از روی زرد در اشکم از یتیمی تا به نیسان آشناست حیرتی دارم که اسرارش بگوید مو به مو شانه را دل گر به آن زلف پریشان آشناست از خرام ناز به ره عکس پایش دیده ام جوهر آیینه ام با چشم حیران آشناست نیست امکان حصول مدعای حاجتش چشم سایل گرچه با دست کریمان آشناست می تپد دل در برم هر لحظه از شوق رخش بال این پروانه با شمع شبستان آشناست از تبسم دم به دم شوری به دل ها افکند زخم های سینه ما با نمکدان آشناست در بغل رم دارد از عکس سواد دیده اش بس که آهوی مرا وحشت به مژگان آشناست با بزرگان هیچ از عاجزنوازی عار نیست از ضعیفی مور اینجا با سلیمان آشناست حبذا طغرل که بیدل می سراید مصرعی صافی آیینه با گبر و مسلمان آشناست