شمارهٔ ۹۷

پریشان جعد سنبل از سر زلف سمن سایت گشاده غنچه از خندیدن لعل شکرخایت بود نظاره چون آیینه لذتگیر دیدارت سراپا دیده نرگس بود محو تماشایت بهارستان گلزار جمالت عالمی دارد سری کو تا بود خالی ز سودای تمنایت روی دور از برم جان از تنم آید برون آن دم بیا تا جان دمد در تن ز طرز آمدن هایت به راهت ز انتظاری دیده ما شد سفید اینجا ببخشا توتیای دیده از خاک کف پایت ز حسرت مردم ای بدخو نشینی چند با تنها بود آیا که من بینم تو را خالی ز تنهایت به دل مهر تو دارد طغرل از اغیار پنهانی بیا سویم الف آسا میان جان دهم جایت