شمارهٔ ۱۳۸ - باسط‌جان
ط طغرل احراری
0
Золотой лист
باده عشق تو در هر دل اگر جوش کند
اگرش آب حیات است کجا نوش کند
آرزومند وصال تو اگر هوشناک است
به یکی قطره می وصل تو بیهوش کند
سر خود گرچه بر افلاک نو ساید
حلقه داغ غلامی تو در گوش کند
طوطی هند شکرخایی لعلت بیند
از خجالت سخن خویش فراموش کند
چشم آهوی تو آهو به ختن می گیرد
بلکه آهو به سیه چشمی آهوش کند
از قضا خط برات اجل آرد هرکس
چون دو پیکر ز کمربند تو آغوش کند
نخل شمشاد خرام قد او را بیند
بی ابا سجده محراب دو ابروش کند
خم شود قامت او چون قد طغرل عمری
هرکسی بار غم عشق تو بر دوش کند
Добавить перевод этого стихотворения ·
Оцените стихотворение
Пока без оценок
Комментарии
Чтобы комментировать, нужно войти.
ВойтиК этому стихотворению ещё нет комментариев. Будьте первым.