شمارهٔ ۱۲۵ - محیی‌الدین‌خان

ماه سیم اندام من هرچند عالی جاه شد پیکرم سیماب کارم آه رنگم کاه شد حسن او از عشق من بالید سر بالا کشید دستم از شاخ وصالش سر به سر کوتاه شد یاد آن رخسار گلگون می برد حالت ز من هرکجا طرف گلستانم نشیمنگاه شد از کمال شدت درد و الم های فراق می ندانم صبحدم یا چاشت یا بیگاه شد لب شکر دندان گهر شیرین تکلم دلبران دیده ام اما نه یک همچون توام دلخواه شد دامن وصلش چه امکان است چون آید به کف من جلیس اهل فقرم او انیس شاه شد یاد چشم نیم مستش می رباید هوش من هر سیه چشمی که منظورم گه و ناگاه شد نه دماغ شکوه از معشوق دارم نه ز غیر بس که در روز الستم این بلا همراه شد خواسته منظومه ای انشا کنم از بهر دوست دل پی نام دلارامش موشح خواه شد از سر هر بیت من حرفی به هم آورد نیست هر که دانست این عمل از اسم او آگاه شد نیستم از ناسپاسان طریق عاشقی نام او طغرای ابیاتم بحمدالله شد