شمارهٔ ۱۱۴ - شاه‌میرزا

شهاب آسا نگاهم از سپهر دیده می تازد تماشا در بساط عارضش شطرنج می بازد الا شاهی که فرزین وش رقیب کج به او همدم مرا او بی گنه از راستی رخ مات می سازد همین بار غمش عمریست همچون فیل بر دوشم به سوی او بود آیا که اسپ بخت من تازد مپرس آیین چشم ساحر آن شوخ ظالم را که تاریک نگاهش عالمی در خاک اندازد یم هر قطره اشکم اگر طوفان نما گردد وگر نوح است از بیم سرشکم کشتی آغازد رود تا دامن خورشید دود آه عشاقان فلک را تندر برقم عجب نبود که بگدازد ز یمن مقدم آن شهسوار کشور خوبی بساط صحن غیب را تا ابد با خویشتن نازد ازین مشرق طلوع آرد شه اورنگ محبوبی دم اندیشه ات طغرل اگر چون صبح خمیازد