Özlediklerim Kadar Eksiksin

Sen çığlıklarını unutmuş hiçliksin Belki bir şiir öldürecek seni Onurlandırılacaksın celladınla Ve kitabın hiç yazılmayacak karanlık mezarında Sessizce bekleyeceksin simsiyah zürafaların şafağa koşmasını Bir kadın teninde emeceksin yağmur damlalarını İnsanca çürüyeceksin hayattan kurtularak Çokça yalnızlıkla avunacaksın Martı yavrularını besleyen gözlerini unutarak Gökkuşaklarına binen süvariler gibi asil Donuk bir tabloda üşüyen parmak izleri kadar renkli Dudakların bir dilim ekmeğin yoksul felsefesinden kurtulacak Dudakların çıplak bir kadını bir daha çokça soymayacak O hep sende çıplak kalacak Islanmış bir kibrit çöpünde özleyeceksin Yanmayı ve sönmeyi Yunuslardan utanmaktan kurtulacaksın sokaklarda Mavisi eksik tebessümler susacak Bir kadın tenine dikilecek leylaklar senin için Sürahisi mermerden geceler dolacak etrafına Aşk unutulacak sen hatırlattıkça Aşk unutulacak sen sustukça Bir kadın teni çökecek üzerine güneş gibi Eksildikçe özleyeceksin Şafak misali Gün misali Çokça dineceksin yeryüzüne Artık özlemeyeceksin ...