Aşk Bir Kişilik Şiir Hiçliktir

Susmaya arsızken bakışların Düşer içime dokunmasızlıkların Unutmuş gibi sevişmeleri Sahiplerini öperken sığ esintileri Alabora olan bir kalp benimkisi Sayfalara işleniyor cinayetler Sadece kelimeler düşecektir Nefesin teslim oluyorken bir korsana Şiiri en son şair terk edecektir Kaçmaya devam et / b-aşka dokunmalara Caddelerden geçerken gözlerin sessiz Ve unutulmuş aşk kırıklarım Güvercin yüzsüzlüğünde terk edilmiş Kanadı kırılan bir serçe gibi Aşk gökyüzünden tekrar düşmeyecektir Zamanı anlatarak akıyor çığlıklarım Sürüklense de aksiseda boşluklara Avuçların koşuyorken yabancı ruhlara Ölü sayfaları şair diriltecektir Yaşamaya devam et / şiirsiz dillerde Pencere önü mesailerinden anımsarım Aralanan o beyaz perdeleri Bizi bekleyen telaşlı içtenlikleri Uğramıyor artık adım sesleri merdivenlere Ve hıçkırıkları gece karanlığının Yalnızlık ki sararmış bir balkon sefası İnce belli bardaklarda çatlamış dudak izleri Umutlarım üstü örtülmüş koltuklar gibi Bir ev işte sadece aşkı susmuş anlatmaya Suskunluklara şair son verecektir Yaşamaya devam et / aşk bir kişiliktir Kişiliksiz aşk-savrulan yaprak-şiir hiçliktir...