La Prineide (1877)
T Tommaso Grossi
0
Altın Yaprak
L’èva ona nocc di pu indiavolaa,
Scur come in bocca al lôff; no se sentiva
Ona pedanna, on moviment, on fìaa,
Che dass indizi de personna viva;
Domà che on can de malarbetta sort
El faseva el versári de la mort.
E mi, che tapasciavu invers Milan
Su la strada Comasna sol solett,
Slongava el pass, che, a div el cœur, quell can
El m’aveva mettuu on poo de spaghett;
Se sent a sona i ôr a on orelocc:
Scolti... l’è giust in pont la mezza nocc.
In quella vedi l’ombra d’on murell,
E m’accorgi che l’è quell del foppon:
Ecco che sont in pari del restell,
E me senti a tremà tutt duu i garon:
Guardand dent disi: Esuss per la mia mamma
Quand senti on colp, e vedi ona gran fiamma.
El sc’ ciarô d’on giald smort che la mandava
El sbarlusiva sora tutt i crôs:
Quist dondaven, la terra la tremava,
E se sentiva a vegni su ona vô
Longa .. longa, pietosa, a fond... a fond,
Con on cert sôn, comè de moribond,
Che fasendes pu ciara a pocch a pocch
La diseva: sur Rocch! ch’el vegna chi...
Quant che mi sentî a proferì sur Rocch,
Che l’è nient’olter ch’el me nomm de mi,
Me se scuriss i œucc, me casca i brasc,
E borli in terra comè on omm de strasc.
Cossa sia pœù success mi no ’l soo no:
Domà che tornaa in mi me sont accort
Che s’eva al scur, e s’eva settaa giò
In su on redoss, sora di crapp de mort,
Che me ballaven sott, e s’eva in brusa
Li lì per borlà dent in d’ona busa.
Guardand in giò, vedeva come on ciar
Smort smort che se alzava a bagnmaria,
L’è sì, l’è no, me par, e no me par...
Scior sì, che l’eva mò propi on’ombria
Cont in man on scirin pizz, che a pian pianin
La m’è comparsa fina al bamborin.
Car Signor benedett!... l’eva consciada
In mœud de fa spavent, schivi e pietaa:
La bocca senza dent, insanguanada,
Scarpada fœura, i naris spettasciaa,
Sgarbellaa i œucc, la faccia, el coo mezz rott,
Scavezzaa i brasc, el stomegh tutt a bott.
Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş