شمارهٔ ۴۶ - چرا چو شمع نسوزم؟

چرا ز غصه شب و روز زار زار نگریم ز گردش فلک و جور روزگار نگریم بهار آل پیمبر ز جور چرخ خزان شد چرا ز هر مژه چون ابر نوبهار نگریم چرا چو نی به شهیدان نینوا نخروشم چرا به یاد قتیلان جان نثار نگریم چرا چو بلبل شوریده روز و شب نسرایم چرا ز داغ جوانان گل عذار نگریم چرا برای حسین اشک غم ز دیده نبارم به تشنه کامی آن شاه باوقار نگریم بر آن قتیل که بی سر به زیر خاک نهان شد چرا به سر نکنم خاک و آشکار نگریم به سینه اش که گلدکوب شد ز سم ستوران چرا به سینه زنان تا صف شمار نگریم چرا به سر نزنم دست و سینه چاک نسازم به تشنه کامی عباس نامدار نگریم به جای اشک چرا خون دل ز دیده نبازم به سوگ قاسم بسته ز خون نگار نگریم چرا ز غم ندهم جای طفل اشک به دامان برای کودک معصوم شیرخوار نگریم چرا ز دیده به رخ در شاهوار نریزم به حال زینب آواره از دیار نگریم چرا ز دل نکشم ناله و فغان ننمایم به بی قراری کلثوم بی قرار نگریم چرا چو شمع نسوزم چرا سرشک نریزم به روزگار سکینه که گشت تار نگریم چرا به گوشه بیت الحزن ز غم ننشینم به حزن حضرت سجاد دل افگار نگریم فراق نامه ترکی چرا به خلق نخواهم چرا ز خواندن این نظم آبدار نگریم