شمارهٔ ۱۹ - دو زلف پر خم

پرده بردار از رخ چون آفتاب حیف باشد آفتاب اندر حجاب آفتاب از شرم ننماید طلوع گر ز رخ یک لحظه برداری نقاب هر که بیند آفتاب روی تو آفتابش نیم شب آید به خواب تاب از دلهای مردم می بری زان دو زلف پرخم و پرپیچ و تاب زلف پرچینت کمند رستم است گردن ما گردن افراسیاب مانده چشمم خیره در رخسار تو دیده نتوان بست حربا ز آفتاب از لب لعلت چسان دل برکنم صبر نتوان کرد مستسقی بر آب چشم مستت خنجر از مژگان به کف دارد و دارد به قتل ما شتاب بی گنه خون کسی را ریختن گوییا در کیش وی باشد ثواب گرنه خون عاشقان ریزی چرا روز و شب سر پنجه داری در خضاب نیست ما را تاب مهجوری ز تو بی سبب از ما نگارا رخ متاب داده ترکی را بده ورنه کند شکوه از دست تو پیش بوتراب شیر حق صهر نبی فخر بشر سرور دین شافع یوم الحساب