شمارهٔ ۲۵ - دیدهٔ دریایی

ساقی چه می ایی بود که در ساغر من ریخت کآتش ز یکی جام ز پا تا سر من ریخت این می چه می ایی بود که از خوردن این می چون قطره باران عرق از پیکر من ریخت بی شک می عشق است و همین است و جز این نیست این می که به پیمانه من دلبر من ریخت خون من درویش تهی دست حلالش گر خون من آن دلبر سیمین بر من ریخت تیری ز کمان خانه ابروش رها کرد خونی که نبود از بدن لاغر من ریخت درج گهرش دیدم و یاقوت لبش را از دیده دریایی من گوهر من ریخت من مرغ خوش الحانم و از سنگ حوادث افسوس و صد افسوس که بال و پر من ریخت ترکی به کفم دفتر اشعار فروشست سیلاب سرشکی که ز چشم تر من ریخت