Eylül

Soğuk… yüzümün bir yanına asılmış yüz düştü ellerime artık yarım yüz bir maskeyim tüm gerçeklerime Yağmur… burnumda sevilmeyen toprak kokusu… eteklerimde çamur… yastığın en çukur yerine başımı dayayıp bir… iki… üç… diye saymaya başlıyorum uykusuzluğumdan geçenleri oysa hangi giden "gittiği/(n) yağmurla gel"di ki? Eylül… yine düştüm yere ellerimin kanamışlığına aldırış etmiyorum aynı senaryoyu başa sarıyoruz ya usanmadan çıkılan bu yolda düşeceğimi ezberimden biliyorum eylül… kapılarımı kilitliyorum yüzündeki gerçek batıyor gözlerime korkma! bu kez gidiyorum