Yorgun Kalbin Sayfaları

ağırlığı yavaş yavaş çökecekti üstüme gidişlerin biliyordum özlemek bu denli yormasaydı ruhumdaki kamburluğu kalemi daha evvel elime alabilirim sanıyordum geçen günü göz yaşlarımdan hesaplıyor içime hiç dokunmuyordum dokunduğum yerde haykıracaktı çünkü vakit; önemli değildi aslında uyku gözlerimi çalmadı daha karanlığına hâlâ cümleler dizebilirim tırnak aralarıma özlemek ne kadar ağır gelebilir ki yorgun bir kalbin sayfalarına bir oda lambasına takılıyor gözüm oysa hiçbir ışıkta asılı değil aradığım yüzün yanılmaktayım yalnız bir şehrin bestesi dönüyor dilimde ben en çok ağzımda saklanan cümlelerime kızgınım. içime bir enkazım şimdilerde sessizliğimi örtemiyor harflerim siyah ve griyim çektikçe kıyılara dibe doğru sürükleniyor yarenliğim zor geliyor, zor! güne gün eklemek, aya ay en çok da yıla yıl eklemek… ne zor… özlemek, hiç çekinmeden göz yaşlarımın gölgesinde kendini tanımlıyor. bir şehri yıkıyor üstüme cümlem hem de bu şehir İstanbul iken… çekiliyorum yine kıyıma yanağımdaki gülücükleri emanet ediyorum yarınlara … şimdi bu şehrin içinde koca bir yüküm kendime..