Benim Kalemim Mavi Yazar...

Benim kalemim mavi yazar... Yıllardır aynı yürekle, aynı bilekle Aynı kalemle yazıyorum... Bitince kalemimin mürekkebi Yeniden aynı mürekkepten ekliyorum. Mavidir benim evrenim Denize aşığım, yurduma aşığım Gökyüzüne aşığım, martıya aşığım Aşka, dostluğa, kardeşliğe aşığım Benim kalemim mavi yazar... Ey Beşer! ... Benim kalemim mavi yazar... İsteme benden başka bir şey Benim kalemin siyah yazmaz Hele kırmızı hiç yazmaz Siyah karanlıktır, ayrılıktır Ben siyahı gece gökyüzünde severim Yıldızlar ve ay kapatır üstünü Kırmızı acı verir, yürek kanatır Ben kırmızıyı gül de, gelincik de severim Bana sevgiyi anlatır. Benim kalemim mavi yazar... Ben çiçeği yazarım Çiçekte ki böceği yazarım Gülü yazarım; dikeni yazmak istemem Ama gülde ki dikeni iyi bilirim Anayı, babayı, kardeşi, dostu yazarım Barışı, özgürlüğü yazarım Ey Beşer! ... Benim kalemim mavi yazar... İsteme benden başka bir şey Benim kalemin siyah yazmaz Hele kırmızı hiç yazmaz Bilmiyorum! ... Kim saldı seni benim üstüme? Önemi de yok benim için Ama zincirini kısa bırakmış Ya zincirini kopar da öyle çık karşıma Ya da sahibin çıksın karşıma Sen git kendi mezbelendekilerin gözünü korkut Benim ruhum Anadolu kadını Ben korkmam senden Ben kormam sen gibilerden Ben yüreğimle, ben kalemimle buradayım Benim kim olduğumu soruyorsun? Ben çömez şaire ya sen kimsin? Ben kardeşlikte ustayım Ben dostlukta ustayım Ben yoldaşlıkta ustayım Ama şiir de çömez şaireyim Bunu sen değil ben kendim söylüyorum Ey Beşer! ... Benim kalemim mavi yazar... İsteme benden başka bir şey Benim kalemin siyah yazmaz Hele kırmızı hiç yazmaz Kalemi mavi yazanlarla Bölüşürüm ekmeğimi Kalemi mavi yazanlarla Paylaşırım yüreğimi Benim kalemim mavi yazar... Yıllardır aynı yürekle, aynı bilekle Aynı kalemle yazıyorum... Bitince kalemimin mürekkebi Yeniden aynı mürekkepten ekliyorum. Başka renkte yazmaz kalemim Yazmasını istemem, bunu da benden istemeyin (İSTANBUL, 26.03.2004 CUMA)