C - Ana ' M...

(n) düş bahçende oynuyor ay bir kuytu köşede unutmuş güneşi ey yüzümün yarısı! ... saçların penceremin tülü gözlerim ne zaman sokağa çıksa -rüzgârına kurulur darağacım- (u) sen her geçişinde patika yoldan dağın etekleri uçuşur benim yolum çıkmaz şiir -ayağının tozuna alıştı toprağın yüzü- (r) böyle derin uykuya dalmazdı ellerin hâlâ mukavva evler de gülüşün yanar ansızın gök yere indiğinde iki mazgaldan bakışın sızar -sözünde ayışığı söner- (a) meyvesini veren şiir(!) bakma öyle kuraklığıma kalk yerimden, geleceğe otur her akşam gül saatinde ney'den dinle rüzgâra ıslık çalışımı ve unutma(!) tekrarı olmayan şiiri... -sesin ölüyü diriltir- (y) ay'ın ikiye bölünmesi gibi et tırnaktan ayrılır mı? dudağımda kurudu gökyüzü ıslak duâlar da o gül gül'ün her nefes alışında gülüyorsam -gülüşüme nefestir c-ANA'm-