Büyüdüm Çocukluğum Sende Kalsın

büyümüşüm her dilimde küçülerek yüzümde yılların çizgisi kış güneşinin gölgesi ellerimde yavaşlarken adımlarım gölgeme bir adım daha yaklaşmışım hayat duvarına tutunurken yükseklik korkusu sarmış gözlerimi geriye dönüp bakmaya tövbekarım acı bir çığlık dolarken gamzelerime ölüm parmak uçlarında gelip benden bir çeyreğimi almış inadına gülümseyebilmişim kabuk bağlarken dizlerimin bağı bilmediğim yollarda ayak izim kaç hayat solmuş avuçlarımda ve kaç ölüyü yaşatmışım bilmeden buğulu camlara yazı yazılmayacağını alın yazım silinirken okumuşum ellerimle ektiğim ayçiçeği boynunu bükerken sokak çocuklarına içimdeki çocuğu susturarak sessiz kalmışım inanmayın göz kapaklarımın perde perde inişine ve acımayın yanaklarımdan süzülen her damlaya son gülüşümde hayatı ağlatacağım...