Seni Sevdim

Seni sevdim, seni çok sevdim Seni ben mevsimlik sevmedim Geçici arzular içinde sevmedim Seni ölürcesine sevdim Seni her şeyden, herkesten çok sevdim Saatimi yokluğuna kuruyorum Sabah kalktığımda seni yanımda bulmak için Suya düşen hayallerime yüzmeyi öğrettim Ayakta durup savaşmak için Birçok kez ölümü denedim, seni sensiz yaşamamak için Sana olan sevgimi satırlara sığdıramıyorum Seni anlatacak, Sevgimi kağıda dökecek kelime bulamıyorum Seni canımdan çok seviyorum Kalbimden seni söküp atmak istiyorum Sonunda bir hiç olacağım biliyorum Sana soruyorum birtanem; Kanadı kırık bir kuş uçabilir mi? Ondan uçmasını nasıl bekleyebilirsin? Gökyüzünü unutmuş, özgürlüğü kısıtlanmıştır artık Sensiz nasıl gülebilirim Nasıl hayatı doya doya yaşayabilirim Sensiz her şey tatsız geliyor bana Bir çocuğun mutluluğunu kıskanıyor Bir gülün güzelliğini bile göremiyorum Geceler yetmiyormuş gibi, gündüzleri de seni sayıklıyorum İnsan ekmeğe, suya muhtaç Bense sana muhtacım biliyorum Olmadığın zamanlar da bile seni yaşıyorum Attığım her adımda, yaşadığım her dakika da Okuduğun her satır da seni hatırlıyorum Yeryüzünde ki hiçbir cezadan korkmuyorum Çünkü en büyük ceza yokluğun biliyorum Kurşunlardan daha acı geliyor bana Kurşunla bir kez yokluğunla bin kez ölüyorum Sensiz ağustos sıcağın da bile üşüyorum Başımı yastığa dizlerin diye koyuyorum Çalan her telefon da sesini duymak istiyorum Seni herkesten, her şeyden çok seviyorum Ben seninle vardım, seninle hayat doluydum. (İstanbul, 25.03.1995)