Yine Sonbahar

Yakar adamı sonbaharın güneşi Gezmek hoş da oturmak yürek işi Kurumuş yaprakların üstüne basa basa Yorar gözleri renk cümbüşü. Sonbahar hüzün, sonbahar hazan Yerin altına sığınan, yere yatan Hicret var dar-i faniden bekaya Irak değiliz dönüşü olmayan yoldan. Ağaçlar öksüz, ağaçlar çıplak Duygular solgun yarım yamalak Kuşlar göçer, sesler göçer Mevsim gider, gelir yenisi yatalak. Cüceleşen günler, ölgün günler Donar gündüze kanip acan güller Bu mevsimde eksilir dostlar Mazinin üstüne örtülür tüller. Sisler yayılır, ufuk daralır Perdeler iner sahne kararır Yazıyı yazan, yörüngeyi cizen bir Onu bilen, onu bulan, ona yakarır.