Ayrılığın Ardı

Dikenler batar yüz binlerce belki Kuş tüyü olsa ne yazar yastıklar Gecenin kaoslarına yaslanan yüz çizgilerindedir hasret Eller boşluğu tutarken Pişmanlıkların sırtında şahikalara çıkar niyet. Bazen ıslak olur dudaklar Allarını süzer duvarlardan Kendi dünyasında yüzen bir balığın huzuru sarar dünyayı Aheste bir müzik çalar Sarılır muhabbet bütün gücüyle maziye Dermansız değildir tüm dertler Aşk pembesine bürünmüştür gökyüzü Bülbüller pembe şarkılar söyler Bulutlar kuğu misalidir, bu seansta Orkestra şimşeklere tempo tutar Güneş avuçlara gizlenir Tam saçlarda okşayışlar buharlaşırken Saatin hırçın tik takları kırar rüyayı. Bir iner bir çıkar kimsesizliğe bürünen nağmeler Ağıtları damlalar yakar süzülürken Omuzlar çöker, boyun bükülür Hava yük gelir ciğerlere Bütün aynalarda gerçektir Üzülür. Güzellik harabelerin altına saklanır Umurda olur mu yarın, öbür gün Her zerreyi kaplar şeker tadına saklanmış Ağzından salyalar akan dün. Acı olan değil midir Ayrılığı ayrılığın yaşaması, vuslatın değil Ölüm güzel gelir çoğu zaman Nefes almaktır oysa Tanımak, üzülmek, gülmek Sevmek kadar sevilmektir yaşamak Bir odayı dünya yapıp Dört duvara can vermek değil midir Karanlığı her gece farklı renklerle boyamak.