Eski Uykulara Esir Düşler

Hiç geçmez sanırdım zamanı Meğer çoğu çocuk hemen büyürmüş Saçı sakalı aklar bürüyünce Bir zamanlar çocuk olduğunu Bütün aynalarda görürmüş. Gündüzler gecenin iki katıydı çoğunda Bitmek bilmezdi koşuşturmalarımız Ya ağaçlardaki Ya da tahta oturaklardaki kalplere takılı kalırdı Bir türlü cesaret bulup İtiraf edemediğimiz aşklarımız. Saygı vardı büyüklere, sevgi vardı Saydığımız kadar, Sevdiğimiz kadar nasihat dolardı ceplerimiz Bıkarak taşırdık Kurtulmak için büyümekti beklentilerimiz. Sonra savaş ı başladı kanlı canlı Kavgaları acımasızdı hayatın Bir ucuna ekmek asılıydı Pişmanlıklar, korkular, keşkeler diğer ucunda Bazen mutlu bazen yaslıydı. Küçükken şikâyet ettiğimiz anlar Kim bilebilirdi ki böyle kanarmış, Zamanın çok çabuk geçtiğini Şairin dediği gibi "İnsan bu yaşa gelince anlarmış." En tatlı uykulara teslim ettiğim düşlerim Ne olur bir daha geri gelseniz Nasıl özledim Nasıl özledim bir bilseniz