Ey Şair!

Şu pazar sabahının uykulu saatlerinde Dertli yazma şair Terk edilmişliği bırak Bırak kendi ayak izlerinde gitsin Geceyi hapsetme yüreğine En parlak güneşe izin ver doğsun Artık şafak olsun Bırak ölüm uzaklaşsın cesur kelebek kanatlarından Gül pembesi renkler bürüsün yanaklarını Hem bahar insanın gözlerinde değil midir? Nazarlar ulaşamasın boncuklara Dinle göğsünü Bir yürek hayat diye çarpıyor Ayrılmak yaşamaksa, yaşa Damla düşünce buluttan toprak acımaz Candır, kandır bekleyenler için Bilmez misin yürekler gitmez Ayaklardır toprağı yol yapan Eylüllere yüklerler ayrılığı sebepsiz Sen yükleme, bak çiçek satıcıları dört mevsime yayılmış Gülümse, güller gülümsemeyi severler Niye umudunu sobaya bağlarsın be şair Yüreğinde ateş var körükle Kibrite ne hacet Ecza gereksiz Kanmış, ölümmüş... Olacaksa olsun Nefretsiz. Sen varsın Kanın sıcak Omuzunu silk, bakışlarını savur karanlıklara Nefesi yarım yüzyılı taşımış kalemi dinle İnsan insandan mı korkacak?..