Resmin Düşüşü

Resim düşer Çerçeveler boşalır gün gelir Avuçlardaki sıcaklık uzaklaşır Mevsim eylüldür artık Kış yaklaşır. Şarkılar susar Notalar duyulmaz gün gelir Sevinçler gibi hüzünler unutulur Gözler ağlayamaz Pınarlar kurur. Acı acıtmaz Yürek atışları buzlaşır gün gelir Cellat gözleri yerleşir yuvalarına Bakışlar donuklaşır Hükümdarlığını ilan eder sessizlik Göç durur Bir defter çıkar ortaya Bir kalem Bir kalem doğumla ölüm arası bir yalan uydurur. Ağlamıştı der Gülmüştü, sevmişti bir zamanlar Kavuşmuştu, ayrılmıştı Yürümüştü, durmuştu Nereye gittiğini bilmeden Bir ömür koşmuştu… Saniyeler soğur Baharın artıkları uzaklaşır Nefeslerin uzar arası Yolun başı mı sonu mu bilinmez Teklik tek kalır Defter kapanır. Kırılma sesi gelir kalemden Karanlığın feryadı doldururken her yanı Dudaklar morarır Yaşayamaz artık ne konuştuğu, ne sustuğu anı… Kış gelmiştir Kendi yaptığı bineğe biner Veda bile edemeden hatıralarına Bakamadan arkasına son bir defa Sessizliği ile çok şey anlatıp Sadece gider. Resim düşmüştür artık Çerçeveler boşalmıştır Avuçlardaki sıcaklık buz kesmiştir Mevsim kıştır Bir doğum Bir ölümle sona ermiştir.