Üşüyorum

Üşüyorum gözlerimi her kapadığımda Ellerin yüreğimi ısıtamıyor Uzatmıyorsun ki… Uzak kıyıları okşuyor Ben yalnızlığıma sarılmışım İçimi ürpertiyor saçların Her dokunuşunda dalgalara Gözlerimi tekrar kapatıyorum Gözlerini görmeyeyim diye. Yalnızlığın titremelerindeyim bütün gece Uzanıp tutmak varken ellerini "Gel! "diyemiyorsun. Sıcaklık olup ruhuma akmak İyice yanına sokulmak istesem de Uzatıp yüreğini avuç avuç Ne çare -"Al! " diyemiyorsun. İçim üşüyor Yalnızlığın titremelerindeyim Karartılar soğuk bir battaniye Sırtımda kambur Uyku dersen Yolları horlamalarla kapanmış isyankâr Hani desem ki gülümsüyorum Yalandır inanma Her hücreme yapışmış hüzün Dışarıda sessiz ve karanlık bir gece Beni neden kahrediyor şu iki hece: " Yoksun! " Sor cesaretin varsa anlatayım Soramıyorsun bak. "Anlat! " diyebilseydin şayet Şöyle başlardım şiire: Üşüyorum… Şimdi yatağımda benimle birlikte yatan Bir yalnız gölgem var Yüreği çarpmaz Utanır yalnızlıktan Hiç mi hiç konuşmaz… "Üşüyorum! " diye bitirirdim Belki de bitiremez, Biterdim.