Yokluğundan Utanır Bakışlarım

Solmasın diye üzerine titreyerek diktiğim umutlarım Filizlenmeyi unutmuş, her akşam kurur Örerim duvarları, kapıları kapatırım da Gözlerin var ya gözlerin Bir türlü gitmez, aynı yerde durur. Mehtabın beyazına dokunurum uzatıp elimi Yıldızlar gülümser Gölgene koyar başımı yatarım Bir tatlı meltem eser En güzel rüyalar benimdir. Hayalinin nefesini dinlerim, mutlu notalar dillenir Çiğ damlaları gülümser bülbüllerine Utanmaz yüzüm Yanaklarını sürer sıcacık ellerine… Sözlerin kadife tenlidir her yanımı okşar En kalın zincirlerle bağlamak isterim zamanı Öylece, kımıldamadan durmak Ve kıyamet çiçekleri açıncaya kadar Dizinde uyumak… Bir baykuş çıkar aniden ortaya Böler rüyamı tam ortasından her gece Yokluğun büyür büyür Korkumun titreyişleri depremlere dönüşür Hıçkırırım Fırtınalar gözlerimden bir bir düşer… Boynum bükülür Sesim kısılır Omuzlarım çöker yokluğunun ağırlığından Filizlenmeyi unutmuş umutlarımı alır koynuna Kapanır bakışlarım Utanır yokluğundan Utanır...