Gün Kırıkları

tünesin fecr kaldırıma gurbeti çağrıştırsın gölge yönelirken yorgun yüze kümelenir toprak sızı kırılır parmakları rüzgarın esmeye başladığında kör topal ıslık düşer imgeye renk taklit iz belirsiz örtün yorganımı sessiz gün kırgın gece yarısı ayrılır tel fırçalardan yalnızlık çizilir tuval'e is yalar ıskalanmış özlemleri bulutlar kara albümde minik bir kuş ay bahçesinde ah nazarı delen gurbet kınında kalsın kırık dün dargın durulsun zaman üç boyutlu sağ gurbete bezeli yaşanmışlığı say ki yaprağa düşer çiy tanesi bir umut taşır yelkovan sevda ayaklanır sürgün sözleri çağırır gönül ezber edilen sokak travmalarıyla yüzünü buruşturur kuruntulu ay yürür kervan kendi ekseninde son sürgün üç nokta konar hasrete açık kalır göz üstü kalsın ayrılığın düşlerimiz kim bilir nerdeler mevsime saldım avazı ağlasın sükut kırk ikindi ol dökül ıslansın beniz tenli incelikler tutunsun alnına öpücük ah hasret kaldığım ses yön yorgun