Kırılgan Gün

Sevgililer günüymüş Yansın yeterse bir dem Emsin ateşler dili Hüznün kalıbında ten Ey sevgili Kardelenler karakışa teslim Şubatın koynunda Firkat çarpınca dağlara Mavi mevsimler titredi Bölük pörçük rüzgârları topladım Eylülün nefesinden Gece yarısı ağıtlarını Kayalara kazıdığımda Damla damla düştün Ya al beni yüreğine Ya idam sehpalarına gönder Ruhumun gergeflere gerildiği yeter Kan damlıyor kılcallarımdan kan Gel de Kollarımdaki kelepçe Yüreğimdeki zincir Kırılsın Gülşen'im şenlensin Ayaz bakışlar cemresinde Goncalar açsın Kördüğüm olmuş günler Fersah, fersah uzağa Kaçsın Yangın yeri yüreğim Kandil gibi Nur olup ışığını Saçsın