Kokulu

kan kokuyor anısı sokakların içimde kendi kendime kurduğum dünyada yıkılmadan önce yani senden önce hiç ağlamayı bilmeyen gözlerle bakardım dünyaya hiç sevmediğim zamanlardan kalan benle bir bilmece gibi uzun bir serüvendeyim anısını hiç unutmadığım sokağında yalan söylese de herşey güzel olacak derken kim inanır söylesene sana artık kalemi kırılan aşkın ceremesi bu artık gidişat sona doğru öpüşürdük köşesinde sokağın dudakların dilimde kaybolurdu eriyip giderdin avuçlarımdan hala havada o aynı koku yüzünde çizgiler hariç bütün güzelliğin korkmuyorum boncuklarından as kapının arkasına ses çıkarsın geceleri perde havalansın güneşi izliyeyim deniz koksun odam sen kapıyı açınca içeri önce gölgen girsin sonra güneş artık ne eski anılar kaldı canlanan ne de burnumda tüten kokun bakarken camdan sadece eskiyi hatırlatan bir kaç kelime ve de kan kokuyor anısı sokakların