Vuslat

inadına sen kokan iklimine soluğumu kattığım rüzgar dağ -eteklerini çekiştirip duran çocuk- gibi anne bakışlı bir hüzün çarpar duvarlarına şehrin.. özlemektin seviştim koynunda kara/basan ayak izlerinde yalnız düşlerimin yoruldum sınır çizgilerinde yüreğim mermi bakışlı bir kaçak mayın tarlasında gölgem ülkemden kovuldum.. örselendikçe kavga kızgın demir alazı umut su verdim dudaklarına yaşamanın daha çok güçlensin diye kolların çocuk yenildikçe öfke bir bulut seç gökyüzünden sözünden dönme sakın ağlamanın resmini çiz duvarlarına her gözyaşına bir gülüş ekle ama bekle önce yenilsin korkuların… silmelisin beni satırlarından daha çok yazabilmek için sevmeyi kadınlığına saplanıp kalan isyan bastırırken kasıklarına dolan öfkeyi bilmelisin beni bitmemiş bir şiir tadında özlemeyi… sor o zaman kaç yürek anlar sızıdan zamana kaç yiğit meydan okur soğur ciğerimde kalan mermi zulası gülerim katlime ferman düşen saltanata heyyy ki heyyy! ! Benimki aşk sılası yoktur ölümden ötesi ne celladın kolu, ne dar ağacının gölgesi bize ancak, vuslat dokunur…….