Ümitsiz Aşklar İçin

Ben ümitsiz aşklar için yaratılmışım Ayrılıklar için,sonsuz kederler için Ne zaman ta derinden sevsem bir kadını Ezilmeli yeni açılmış gülleri kalbimin En güçlü zehir olmalı aşk dediğin Alkol gibi damarlarıma yürümeli Sarmalı her yanımı gece boyunca İçimde bir çıbancasına büyümeli İnsan sevince her gün biraz ölmeli Her gün bir başka yerine saplanmalı o kurşun Yollara düşmeli,perişan,deli divane Erimeli potasında o garip varoluşun Artık uzak bir anıdır huzur ve sükun O büyük yangın başlamışsa yürekte Bir gün gelir de bu çaresizliğin Aranır bütün tesellisi ölmekte O yerde sevilmek de yalan sevmek de Nereye baksan dizboyu karanlık Boşuna bir ışık arama göklerde Herşeyinle aşkın içindesin artık Böyle gitgide derinlere çeker o bataklık Orada ölümsüz olur nice kara sevdalı Sevmek,hiç sevilmeden;korkunç güzel Aşk dediğin karşılıksız olmalı