Dost

Kırık kaldırımları adımlayan âmâ bir çocuk(muşum) çamurlu sokaklar olmuş atlasımız sinmiş is kokuları iki yüzlü rüzgarın soluksuz bıraktığı sokak lambalarına... Doğurgan karanlıkların eşiğinde sırtını uçuruma dayayan alkış Sesin sen! avizeler kadar ırgat, ışık kadar yetim… menfaatlerle dolu mayınlar döşenmiş dostluk yoluna gül bahçesi diye utanmadan sunarlarken bana yürümeliydim değil mi? Koşarcasına, mayınlara -Korkum yok dost / Olamaz.. doyasıya güven(dim) sana - Hassas, ama acıların nasırlaştırdığı yüreğim sen de parçalanıp, dağılacaksa dosttan gelen / unutulmazım olacaksa razıyım mayınlara basıp, virane olmaya Bir gölün duruluğunda sevişirken gölge oyunları kaosta atan şah damarına tut yalanlarını... yelkovan ve akrebin nazı şahı kalktı ne şafak kendine gelebildi ne de ben Donup kaldım zaman seyrinde göz yaşlarıma bilenen gururum da yasakladı kahrolmamı.. -kilitlendim dilime- düğüm üstüne düğümdü dost sancısı Açık bir kapı bırakmıştım fıtratlara binaen susma (lar) daireler çizdi öğüttü değirmen boşluğu yürek cellâdı kan sundu kaf dağına kaf dağı, devlerin imzası, baş tacı eğil de bak / dost kervanı dostsuz … -Korkum yok dost / olamaz.. doyasıya güven(dim) sana-