Gece-nin Yüzü

Gece-nin- Yüzü Burası intihar aralığı Kalbin ortasından ölümcül bir karanlık asılı Bilirsin, buz gibidir ölülerin uzuvları Aşkı, sıratı ver -ağzıma tâ / hâ- Sana sır olayım Ya da yalnızlığına ayna. Bana Şems gibi, şiir gibi, karıncanın bildikleriyle Biraz da benim de bilmediklerimle, gel sevgili. Anlat Sana benzeyen kadına Biriktirdiğin geceyi ve sessizliği bir de sevmeyi. Deniz yosunlarının güneşe hasret tutkularını. Kollarında sabahlayan cümlelerin aykırı danslarını. Ve Sevdikçe aramıza giren dünyanın Hünerli dudaklarına Nasıl yenildiğimizi söyle Bizi dinleyenlere. - Sabrı öpüşümüzü çiz gökyüzüne Çirkinliğimizin şeklini alsın bulutlar. Ey sevgili Şiir akan dilini öpüyor gece Açılan rüyanın, kapısından giriyorum içeriye. Ölü çocuklar doğuran analar gibi Renkli ipliklerimiz olmadan İşliyoruz gökyüzünü, nefesimizle. Rabbim, Her yaşın nefesini Ayrı ayrı tartacaksın değil mi Biz, iyi insan olmak için, düşman olduk kendimize. -Yüzün Araf sevgili ! Süt emmeden büyümüşüm Dilim ayın toprağıyla teyemmümde. Kıyamam seni kendimden dilenmeye Aynadan bakıyorum, gözlerim görmese de Dedemin gül duasında Orda kal, ben gitsem de.