Liman / Şair

"Kâğıttan gemiler limana yaklaşmayacak " Nne nasipleneceksem gölgesine düşman insandan yüzüm dinmek bilmeyen diş ağrısında yağmurla yıkanan yüzüm aynanın diğer yarısında -kaç düğüm attıysam küçülmedi dağ sessizlik sağ kalan cücenin orta parmağında salladığında arz diz çökerim korkuya ipin ucunda bir ben bir de uçurum su divanı dolunay nazı ah bir çırpıda çıktınız ağzımdan savaşçı atlardan kurtardım tül perdeyi, yasa girdi cam yedi kat yabancı gibi kaçtım sığındım limandan hangi sesin yankısıysa bana yakın olan, gelir peşimden kül deminden gece işlenince büyücülerin gözlerine çırpınır güvercinler küçük pencerelerde yalnızlığıma bir ilmek daha atılınca sürgülenir körler odası ateş / ten / terazi çalındı şeytanın elinden cehennem sağdım kör bir memeden emanet bilmeyen arsız dilden utandım Akrebin zehrini akrepten sakındım -Tanrım, dudaklarımdan dökülen ahı toplayamadım yıkamadığım duvara gizlenen akreple her göz göze gelişimde eksildim eksildikçe dipsiz kuyularda yenilendim. -ey kekeme şair rüyamda sana sorulmakta cami avlusunda yatan yarı çıplak ölü ve ağzının kenarına kurduğun saat atın hafızasından siliniyor geçtiğin sokaklar boş limanda kaç ayak izi varsa adına adadım hepsini kıyamadım yırtmaya kağıttan gemileri intihar düşlerini hecelerken balkondan düşen gölgeme üflediğin kül ve kin dün gibi gözlerimde