Yarım Ezgi

Bir Eylül akşamında,kayıklar kıyıya çekiliyordu.Bulutlar küskün,martılar kendi halinde... Çözemediğim,kendi sessizliğimde dalgaların hışırtısı,rüzgarın sesinde dökülen yaprakların,kokusu var.Bunca yıl sonra,yine bu kayalıkta,ben aynı ben,sular aynı su,Eylül ve rüzgar aynımıydı?.Songüllerin ıslaklığı,tıpkı bir kadının ıslak kirpikleri gibiydi yağmurda.Düşünüyorum,kendi yalnızlığımda;acıları,sevinçleri,hüzünleri;dalga seslerinde dalgın!.Bir gemi gidiyor açıktan,süzülerek o son yolcu geliyor aklıma,o son vapurda,o vefasız yolcu;dönüp arkasına baktımı bilmiyorum ama,ben yarım kalmış hesabı ödedim''üstü kalsın''diyerek.Kendi suskunluğumda,akşamın soluğu yetiyor.Biraz önceki kırlangıçlar da yok ama bir'' yarım ezgi''var,değikçe dalgalara.Acı,hüzün,sevinç;her acı kendi gözyaşında akar,her tutku kendi ateşinde yanar,her aşk kendi yolunu bulurmuş...Seni kim bilir?.Beni kim tanır?.Bulamayız birbirinizi artık.Hüzünlü esen rüzgar,getiremez bu seslerimi sana.Ancak,ışık yüklü samanyolundan bir yıldızla,Umut şarkıları yolluyorum,bir ''yarım ezgi'' öbür yarısı sende olan...