شمارهٔ ۳۲۷

کی دگر دیوانه ما با قبا سر می کند جامه از مصحف اگر پوشد که باور می کند ناروایی تا نباشد نام عشقی بر سرت بر سر ای دل داغ کار سکه بر زر می کند یاری خردان برد کار بزرگان را ز پیش صف شکافی تیغ از پهلوی جوهر می کند عمر می کاهد ز فکر مال دایم خواجه را خویش را از ضبط گوهر رشته لاغر می کند خرد نشماری حق هم کاسگی را ای بزرگ شیر یک پستان دو کودک را برادر می کند دیده وقت پیریت بی جا نمی آرد غبار از غم فوت جوانی خاک بر سر می کند خانه گیتی مثال خانه آیینه است هر زمان از خلق دیگر صورتی بر می کند از بلندی می رسد معنی بهر نزدیک و دور رتبه گفتار واعظ کار منبر می کند