شمارهٔ ۴۷۹

چو رنگ خویش هردم انقلاب ساکنی دارم چو جوش باده دایم اضطراب ساکنی دارم ز خود هرچند بگریزم همان در بند خود باشم رم آهوی تصویرم شتاب ساکنی دارم مباش ای ساحل غم چشم بر راهم که من کشتی به سان جوهر تیغش در آب ساکنی دارم دلم چون ساغر چشمت نه هرجایی است در محفل برو ساقی که من جام شراب ساکنی دارم بیابان کرد شهر هستی ام را چشم آهویی که از بس حیرتش موج سراب ساکنی دارم نباشد پای رفتن از دل من بی قراری را چو زلف خوبرویان پیچ و تاب ساکنی دارم ز بس در گرد کلفت مانده ام از ناتوانی ها چو جوش سبزه در خاک اضطراب ساکنی دارم نیامد عمر بر سر واعظ ایام جدایی را ز بخت بد چه چرخ و آفتاب ساکنی دارم