شمارهٔ ۴۷۹
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
شب که عریان به بر آن شوخ قدح نوشم بود
یک بغل نور چو فانوس در آغوشم بود
ابر رحمت شد و بارید به دل مایه فیض
گوهر چند که از لعل تو در گوشم بود
آنچه مینای فلک ریخت به پیمانه مهر
بی تکلف نمی از ساغر سر جوشم بود
شکر کز عشق سبکبار تعلق شده ام
آرزو کوه گرانی به سر دوشم بود
چون ز خود در ره بی پا و سری می رفتم
بیشتر ناله نی راه زن هوشم بود
شود در گنبد گردون شب هجران جویا
تا سحرگه زفغان لب خاموشم بود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş