شمارهٔ ۵۰۴
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
از ما گذشت عمر بآیین مهوشان
گیسوی آه حسرت ما از قفا کشان
از خانه ماهروی من آمد چو شب برون
شد کوچه پر ز دیده حیران چو کهکشان
پیوسته سوی خود رخ عاشق نگاه او
چشم مرا ز تار نگه برده موکشان
هر چند پای بر دلم افشرد کوه صبر
از خویش برد آن خم زلفم کشان کشان
گفتی که کیست واعظ ما همچو زلف تو
سر حلقه جماعت خاطر مشوشان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş