شمارهٔ ۵۰۴
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
هر دم چو باد می برد از کوی تو نسیم
خوش می کند مشام من از صحبت قدیم
جزیی نباشد از تن من خالی از غمت
چون دفترم اگر تو سراسر کنی دو نیم
من بر زمین نشسته و بیرون ز نه فلک
کونین خالی از من و من در جهان مقیم
ما و تو و صراحی و راه قلندری
خلق و نعیم دنیی و سودای زر و سیم
ای پیک ره نورد که ره می بری به دوست
پیغام ما بگو چو در آیی در این حریم
مانند قطره شو که به دریا در اوفتد
مردانه رو که فرد بود گوهر یتیم
ناصر قضات سلسله در پای دل ببست
راه نجات کم طلب از زاهد و حکیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş