شمارهٔ ۵۴۷
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
غم می رمد ز پیچش زلف سیاه تو
دل کوچه می دهد به خدنگ نگاه تو
از بس که نازک است ترا چهره می کند
خط نرسته پردگی روی ماه تو
مژگان دلکش تو عبث خم نگشته است
دزدیده است سر ز خدنگ نگاه تو
نتوان نهاد پای طلب از ادب به خاک
سر داده اند بس که عزیزان به راه تو
امشب گشایشی نبود چشم صبح را
واعظ گرفته اوج مگر دود آه تو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş