شمارهٔ ۵۶۶

با من همیشه درد تو دارد عنایتی صد شکر کز غم تو ندارم شکایتی افتاده اند از ره افتادگی به دور یا رب به خویش گمشدگان را هدایتی از مال و جاه هست سخن پایدارتر از ملک جم چه مانده به غیر از حکایتی شوق جمال دوست مرا در دل حزین چون نعمت بهشت ندارد نهایتی ما را ز طره تو پریشان تر است حال داریم از نگاه تو چشم رعایتی دزدیده می توان ز رخش دیدنی ربود ترسم شکست رنگ نماید سعایتی هستیم خسته مرهم لطفی ترحمی گشتیم سرمه گوشه چشم عنایتی با خویش ما حساب به وصل تو می کنیم پیش تو بگذرد اگر از ما حکایتی انجام هست شکوه ما را ز هجر تو دارد شب فراق تو هم گر نهایتی عمرم کجا به شکر همین می کند وفا کز من کسی نداشته هرگز شکایتی شد پای سوده صندل درد سر وطن خوش تر ندیده ام ز غریبی ولایتی هرجا که یار ماست بود آن دیار ما واعظ چرا کنیم ز غربت شکایتی