شمارهٔ ۵۷۰

درین ماتم سرا از غفلت ای جاهل چه می خندی ترا چه دل عزیزی مرده ای غافل چه می خندی چو بلبل بذله گویانند زیر پا چه می گویی چو گلبن خنده رویانند زیر گل چه می خندی اجل گلچین زمین دامان گلچین و تویی چون گل به روز خود چو گل خون گریه کن ای دل چه می خندی به حالت گریه آید هر زمان ابر بهاران را تو با این کشت و کار خشک بی حاصل چه می خندی نهنگ مرگ پیشاپیش و موج عمر پی در پی شکسته کشتی و دریاست بی حاصل چه می خندی به هم ناید لب از شادی ترا چون گل به مشتی زر اگر از حق نمی رنجی از این باطل چه می خندی شب هستی گذشت و روز مرگ آمد چه می خوابی رهت بسیار صعب و کار بس مشکل چه می خندی گل غفلت بود در پیش عاقل خنده بی جا تو واعظ می شماری خویش را عاقل چه می خندی