وحدت کرمانشاهی

به صدق گفته ام هر دل گواه است که دل ها را به سوی دوست راه است به هر سو رو نمایی دوست آن سوست جز او را گر ببینی اشتباه است

از عشق خدا گر به سرت شور و نواست از حق بنما طلب دلت هرچه که خواست با دیده حق بین بنگر خوبان را رخسار نکو آینه صنع خداست

ای دوست مرانم ز در خویش خدا را کز پیش نرانند شهان خیل گدا را باز آی که تا فرش کنم دیده به راهت حیف است که بر خاک نهی آن کف پا را…

لبریز تا ز باده نگردید جام ما در نامه عمل ننوشتند نام ما ما خود خراب و مست شرابیم و محتسب نبود خبر ز مستی شرب مدام ما…

باز آهنگ جنون کردیم ما عقل را از سر برون کردیم ما جز فنون عشق کآن آیین ماست سربه سر ترک فنون کردیم ما…

از یک خروش یا رب شب زنده دارها حاجت روا شدند هزاران هزارها یک آه سرد سوخته جانی سحر زند در خرمن وجود جهانی شرارها…

بشنو ز ما که تجربه کردیم سال ها بی حاصلی است حاصل این قیل و قال ها حالی اگرچه رند خرابات خانه ایم لیکن فقیه مدرسه بودیم سال ها…

ز دست عقل به رنجم بیار جام شراب بنای عقل مگر گردد از شراب خراب برو به کوی خرابات و می پرستی کن که این کلید نجات است و آن طریق صواب…

عشق به یک سو فکند پرده چو از روی ذات شد ز میان غیر ذات جمله فعل و صفات هر من و مایی که هست می رود اندر میان چون که به آخر رسید سلسله ممکنات…

هر دلی کز تو شود غمزده آن دل شاد است هر بنایی که خراب از تو شود آباد است ره به ویرانه عشق آر و برو در بر بند عقل را خانه تعمیر که بی بنیاد است…

به کیش اهل حقیقت کسی که درویش است به یاد روی تو مشغول و فارغ از خویش است ز پوست تخت و کلاه نمد مکن منعم که در دیار فنا تخت و تاج درویش است…

بر آنکه مرید می و معشوقه و جام است جز دوست نعیم دو جهان جمله حرام است ترک سر و جان گیر پس آنگاه بیاسای آری سفر عشق همین یک دو سه گام است…

مقصد من خواجه مولای من است توشه من نیز تقوای من است در مناجاتم چو موسی با اله خلوت دل طور سینای من است…

تو را داده است یزدان عقل و پندار که بگشایی گر افتد عقده در کار نخواهی گر شوی آزرده خاطر دلی را هیچگه از خود میازار

بی کسب کمال نقص زایل نشود الطاف خدا شامل کاهل نشود مقسوم بود رزق ولیکن وحدت بی کوشش و بی تلاش حاصل نشود