شمارهٔ ۱۷

به کیش اهل حقیقت کسی که درویش است به یاد روی تو مشغول و فارغ از خویش است ز پوست تخت و کلاه نمد مکن منعم که در دیار فنا تخت و تاج درویش است به تیر غمزه و نازت ز هر کنار بسی به خون تپیده چو من سینه چاک و دلریش است رموز رندی و مستی به شیخ شهر مگوی که این منافق دور از خدا بداندیش است هوای کوی خرابات و آب میخانه به از هوای دزاشیب و آب تجریش است بشوی دست ز دنیا و پند من بنیوش که مهر او همه کین است و نوش او نیش است تو را چه آگهی از حال مست مخموریست که شحنه اش بود اندر پی عسس پیش است من و خیال سلامت از این سفر هیهات که سعی و کوشش رهزن ز رهنما بیش است ز کس مرنج و مرنجان کسی ز خود وحدت که این حقیقت آیین و مذهب و کیش است