بخش ۱۷ - صفت دلاک
و وحیدالزمان قزوینی
0
Altın Yaprak
دلاک که صاحب سر ماست
کام دل درد پرور ماست
در کف تیغش که هست سوزان
باشد چو فتیله ی فروزان
بنموده به چشم مرد آگاه
چون دسته ی تیغ خویش آن ماه
با مرد و زن زمانه صافست
هم دسته ی تیغ و هم غلافست
چشم آنکه بر آن جمال بگشاد
بنشست بزیر تیغ او شاد
از وی نشود دلش مکدر
آن شوخ اگر به بردش سر
چون غنچه ی نو شکفنه چیده
خندد به رخش سر بریده
آن قوم که محو آن جمالند
از دیدن جور بی ملالند
انگشت کنی به چشم ایشان
مقراض صفت شوند خندان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş